بازگشت به رویای ناتمام
به گزارش آچار، کوروت استینگری ۱۹۶۳ را نمی توان به آسانی در یک کلمه خلاصه کرد، اما اگر قرار به انتخاب باشد، «تعیین کننده» شاید نزدیک ترین توصیف ممکن باشد؛ خودرویی که نه تنها تاریخچه ماشین های اسپرت آمریکایی را شکل داد، بلکه هنوز هم معیاری برای سنجش اصالت و جسارت طراحی به حساب می آید.
امیرمسعود عابدین: دهه ها بعد از تولد کوروت استینگری ۱۹۶۳، پیتر براک، طراح اصلی این خودرو و خالق شلبی کبرا دیتونا کوپه تصمیم گرفته به سراغ رویایی بازگردد که روزگاری ناتمام مانده بود.
رویایی که بعد از شصت سال جان گرفت
براک اولین بار در سال ۱۹۵۷ و در ۲۱ سالگی، طرحی را روی کاغذ آورد که بعدها به کورت استینگری ۱۹۶۳ تبدیل شد. اما محدودیت های مالی، ابزارهای تولید و حقیقت های صنعتی آن دوران، اجازه ندادند این طرح دقیقاً همان چیزی شود که وی در ذهن داشت. حالا براک در ۸۹ سالگی و در مقام یکی از اسطوره های طراحی خودرو، تصمیم گرفته همان رویای قدیمی را بدون هیچ سازشی بسازد؛ خودرویی که شورولت هیچگاه فرصت تحقق کاملش را پیدا نکرد.
آزادی بی قید و شرط در طراحی
براک این پروژه را «کانسپت استودیویی» می نامد؛ مفهومی که یادآور سنت قدیمی جنرال موتورز در ساخت خودرو های تک نسخه برای نمایش به مدیران ارشد است؛ جایی که قواعد سخت گیرانه تولید انبوه کنار گذاشته می شدند. همین آزادی عمل به او اجازه داده تا مهندسی مدرن را با طراحی مینیمال و وفادار به روح استینگری ترکیب کند؛ ترکیبی که هم اصالت دارد و هم جسارت.
در نگاه نخست، خودرو کاملا آشناست، اما هرچه دقیق تر می شوید، تفاوت ها خویش را نشان می دهند. براک رنگ خاص Azzurro California فراری را برای بدنه انتخاب کرده؛ آبی عمیقی که به طرزی غیرمنتظره با خطوط تیز استینگری هماهنگ شده است. قطعات کرومی براق حذف شده اند و کروم مشکی جای آنها را گرفته تا جلوه ای مدرن تر ایجاد شود.
هواکش ها و دریچه هایی که پیشتر جنبه تزئینی داشتند، حالا کاملا کاربردی اند. چراغ های مخفی و چرخشی که همیشه دردسرهای فنی خاص خویش را داشتند، کنار گذاشته شده اند و طراحی ساده و یکپارچه ای جای آنها را گرفته که بدون برهم زدن خطوط بدنه، جلوه ای تمیزتر به وجود می آورد. براک این رویکرد را اصلاح رستومود می نامد؛ یعنی پالایش هوشمندانه بدون اغراق در رینگ های بزرگ یا گلگیرهای بیش از اندازه عضلانی.
جایی که قدرت با وقار ملاقات می کند
زیر کاپوت، یک پیشرانه LT۴ V۸ با قدرت ۷۲۵ اسب بخار نفس می کشد؛ موتوری با قطعات داخلی فورج شده که نیروی خویش را از راه یک گیربکس دستی ۵ سرعته Tremec به چرخ های عقب منتقل می کند. برای مهار این قدرت، از شاسی Art Morrison استفاده شده تا پیچش بدنه به حداقل برسد.
ترمزهای Wilwood و سیستم تعلیق نسل هفتم کوروت (C۷) هم تضمین می کنند که این خودرو فقط در خط مستقیم قدرتمند نباشد، بلکه در پیچ ها هم رفتاری دقیق و قابل پیش بینی داشته باشد.
کابینی برای رانندگی، نه نمایش
فضای داخلی هم همان فلسفه بیرونی را دنبال می کند. چرم «داگلاس»، صندلی های مسابقه ای اسپارکو، نشانگرهای دیجیتال داکوتا با امضای خود براک، تهویه مطبوع مدرن و عایق کاری صوتی پیشرفته، محیطی ساخته اند که هم برای رانندگی جدی آماده است و هم جهت استفاده طولانی مدت آزاردهنده نیست.
این خودرو که اولین بار در نمایشگاه SEMA رونمایی گردید، پاسخی مستقیم به موج رستومودهای امروزی است؛ خودروهایی که اغلب بیشتر بدنبال جلب توجه هستند تا رانندگی حقیقی. براک باور دارد اصالت طراحی نباید قربانی لاستیک های پهن و اغراق های بصری شود.
اصلاحیه ای با ۶۰ سال تاخیر
این استینگری خاص که مقرر است در حراجی Mecum Kissimmee ۲۰۲۶ عرضه گردد، بیشتر از آن که یک بازسازی باشد، شبیه به یک اصلاحیه تاریخی است؛ نسخه ای که دیرهنگام، اما دقیق و سنجیده عرضه شده است.
منبع: carscoops
۲۲۷۳۲۲
خلاصه اینکه جایی که قدرت با وقار ملاقات می کند زیر کاپوت، یک پیشرانه LT۴ V۸ با قدرت ۷۲۵ اسب بخار نفس می کشد؛ موتوری با قطعات داخلی فورج شده که نیروی خود را از طریق یک گیربکس دستی ۵ سرعته Tremec به چرخ های عقب منتقل می کند. ترمزهای Wilwood و سیستم تعلیق نسل هفتم کوروت (C۷) هم تضمین می کنند که این خودرو فقط در خط مستقیم قدرتمند نباشد، بلکه در پیچ ها هم رفتاری دقیق و قابل پیشبینی داشته باشد. اصلاحیه ای با ۶۰ سال تاخیر این استینگری خاص که قرار است در حراجی Mecum Kissimmee ۲۰۲۶ عرضه گردد، بیشتر از آن که یک بازسازی باشد، شبیه به یک اصلاحیه تاریخی است؛ نسخه ای که دیرهنگام، اما دقیق و سنجیده عرضه شده است.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب